الملک یبقی مع الکفر ولا یبقی مع الظلم

می گویند:

روزی امیرالمؤمنین علی (ع) :در زمان خلافتش در مسجد بود و خواست که به نماز ایستد، عرب بیابانی با سر و روی گرد و خاکی شتابان خود را به محراب رساند و دید که علی (ع) میخوهد تکبیر نماز بگوید با صدای لرزان و بدون امید گفت: علی! به من ظلم شده!

امیرالمؤمنین علی ابن ابی طالب (ع) تکبیر نماز نگفت و فوراً در محراب نشست.

رو به مرد عرب بیابانی کرد و فرمود: بپاداری نماز برای ریشه کن کردن ظلم است. بگو حقی که از تو ضایع شده چیست؟

آن مرد حکایت ظلم فرماندار منطقه خود با علی (ع) باز گفت و چون گزارشات دیگری نیز قبلا به علی (ع) رسیده بود و فرماندار مورد نظر سابقه تضییع حق را داشت ، در همانجا حکم عزل او را نوشت و به دست مرد داد و پس از آن به نماز ایستاد: «الله اکبر»